Γιατί η ευτυχία να φοβίζει τόσο;




Υπάρχουν στιγμές ή ακόμα και περίοδοι στη διάρκεια της ζωής μας που όλα όσα θέλουμε και κάνουμε λειτουργούν σωστά. Οι σχέσεις μας βρίσκονται σε μια φάση ισορροπίας, η εργασία μας είναι αποδοτική κι εμείς νιώθουμε καλά τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Γιατί λοιπόν αισθανόμαστε λες και βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα;

Εκείνο το μοτίβο της σιγής του κόσμου,όπως λέγαμε στη λογοτεχνία, που μέσα στην ησυχία αναμένεται κάτι που θα τα αλλάξει όλα.

Κάπως έτσι έχουμε φτάσει να νιώθουμε όταν αισθανόμαστε ευτυχισμένοι. Όταν βρισκόμαστε σε μια πληρότητα σε όλους τους τομείς της ζωής μας, εμφανίζεται ξαφνικά εκείνο το ενοχλητικό συναίσθημα πως κάτι δεν θα πάει καλά, κάτι θα ακούσουμε ή θα μας συμβεί. Φοβίες που εμφανίζονται σαν σκιές, για να χαλάσουν τη ζεστασιά που νιώθουμε, καθώς είναι ικανές να μας ωθήσουν να αναβάλλουμε σχέδια που κάνουμε. Είναι παράδοξο, αν το σκεφτεί κάποιος λογικά, αλλά πλέον έχουμε συνηθίσει στα εμπόδια και στα άσχημα νέα, παρά σε κάτι θετικό.

Κακές ειδήσεις, αρνητικά γεγονότα με επακόλουθο την κακή μας ψυχολογία. Εύκολα λοιπόν κατέστη ο πεσσιμισμός να επιβίωνει, κι όταν πια όλα λειτουργούν, να αρχίζουν οι φοβίες.

Σκεφτείτε και το πιο απλό. Λέμε σε κάποιον ένα θετικό σχόλιο, επαινούμε κάτι που κάνει και φέρεται σαν να έχει κλείσει τ’ αυτιά του. Λες κι έχει συνηθίσει στην κακή κριτική και του είναι πιο εύκολο να την αντιμετωπίσει, παρά στα θετικά σχόλια που μοιάζουν ανοίκεια και τον φοβίζουν. Έτσι ακριβώς, όταν μας συμβαίνει κάτι ή μια ολόκληρη σειρά από θετικά γεγονότα, αντί να μπαίνουμε στη διαδικασία να τα εκτιμήσουμε και να τα βιώσουμε, όπως θα ήταν το φυσιολογικό, ψάχνουμε να βρούμε πότε ή πού ή ποιος θα κάνει κάτι κακό. Αυτός ο μόνιμος φόβος που του έχουμε επιτρέψει να δημιουργεί εκείνη την αναμονή για τον κυκλώνα.

Μπορεί να εμφανιστεί με τη μορφή ενοχής, που αναπτύσσεται σε κάποιους άνθρωπους, ωθώντας τους να θεωρούν πως χρειάζεται να απολογηθούν για την ευτυχία που νιώθουν, σε μια κοινωνία που έγινε υπερβολικά «κριτική». Έτσι πιστεύουν πως σύντομα θα χαλάσει αυτή η αίσθηση και πνίγονται μέσα σε ένα μόνιμο άγχος. Εκείνο ενυπάρχει σε ό,τι και αν κάνουν. Η ειρωνία σε όλη αυτή την κατάσταση είναι πως το κακό που φοβούνται το προκαλούν οι ίδιοι. Δεν εννοώ απαραίτητα πως όσα φοβούνται, συμβαίνουν. Απλώς σκέφτοντας και ζώντας κάτω από μια αόρατη απειλή, είναι φυσικό να μην νιώθουν ευχαρίστηση σε καμιά απ’ τις στιγμές τους.

Θέλοντας λοιπόν να προστατεύσουμε τους άλλους και στη συνέχεια εμάς, στο τέλος θα καταφέρουμε να χαλάσουμε όσα μας κάνουν ευτυχισμένους, αφού επί της ουσίας δεν τα βλέπουμε. Αντιθέτως κυνηγάμε δίπλα τους φαντάσματα και αθέατους εχθρούς. Βάζουμε τις σχέσεις μας σε μια επικίνδυνη αναμονή, για να σταματήσουμε εκείνο τον κυκλώνα, που σε κάθε καλό που μας συμβαίνει, τον θυμάται η ανασφάλειά μας.

Δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη συνταγή για να πολεμήσουμε αυτόν το φόβο που μας «καταδιώκει», αφού σίγουρα η ζωή είναι απρόβλεπτη. Σίγουρα έπονται πολλά και θετικά και αρνητικά. Δεν είναι όμως, κάτι καινούριο αυτό και ήδη το ξέρουμε. Ούτε είναι δίκαιο για εμάς και τους άλλους να θυσιάζουμε όμορφες στιγμές για πιθανά αρνητικά σενάρια. Το θέμα είναι να τα βιώνουμε όλα στη στιγμή τους και να φτιάχνουμε αναμνήσεις με αυτά. Να είμαστε πρωταγωνιστές στην καθημερινότητά μας, κι όχι κάποιος να αναφέρεται σε εμάς λες και βρισκόμαστε ακίνητοι σε τόμους ιστορίας.

Ο φόβος λοιπόν στο βαθμό της εμμονής, όχι μόνο παρεμποδίζει τη συνέχεια της ευτυχία μας, αλλά στο τέλος θα καταφέρει να κλέψει κι εκείνη, που ήδη έχουμε. Αν του το επιτρέψουμε.

Γράφει η Μορφούλα Παναγιωτοπούλου
http://www.newsitamea.gr/giati-eftychia-na-fovizei-toso/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΑΤΑΝΙΚΉ ΣΎΜΠΤΩΣΗ Ή ΘΕΊΑ ΔΊΚΗ;…ΜΙΑ ΑΠΊΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΠΙΣΤΊΑΣ!

270+ δωρεάν πρότυπα βιογραφικών σημειωμάτων

Θεραπεία για τον υποθυρεοειδισμό και τον υπερθυρεοειδισμό