ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ (ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ) -



Και να, που φτάσαμε στην αντίπερα όχθη. Φτάσαμε εκεί, που πριν από κάποια χρόνια, απολαμβάναμε τη διαδρομή πριν τον τελικό προορισμό.
Με διαθέσεις, θέσεις και χαμόγελα, εξερευνούσαμε την άτρωτη, παρθένα πλευρά του κρυμμένου μας εαυτού. Ε! ψιτ! Του λέγαμε γελώντας. Τι λες; Είσαι για τρέλες;
Και ορμούσαμε σαν τα μικρά παιδιά, που πετυχαίνουν τα απίστευτα, αυτά που με πονηριά σχεδίαζαν στο παιδιάστικο μυαλουδάκι τους.

Σήμερα, φτάνουμε στο χωρίς στόχο μέρος της ζωής μας, με τη θλίψη κυρίαρχη και το κουρασμένο μας μυαλό ακούνητο, να εκτελεί εκείνα για τα οποία κάποτε με ζέση τολμούσαμε και κάναμε. Τι έφταιξε και γίναμε ένας ατέλειωτος χειμώνας; Που ολοένα ριζώνει και πιο βαθιά στην ψυχή;

Πίστευα, ότι οι δυσκολίες ενώνουν τους ανθρώπους. Πως η τρυφερότητα, η κατανόηση και η αγάπη, μεγαλουργούν εντυπωσιακά. Λάθεψα. Σήμερα, οι δυσκολίες, μεγαλώνουν την απόσταση ανάμεσά μας και χωρίζουν την κοινή πορεία που ούτως ή αλλιώς, όλοι διανύουμε. Ο έρωτας έγινε είδος προς κατανάλωση, μη παραγωγικός, ανέντιμος, λαοπλάνος και υπερβολικά απών. Η ανάγκη μας να ερωτευτούμε, σε αυτά τα δύσκολα χρόνια, έχασε την αξία της και το θρόνο που της είχαμε δώσει. Η λαγνεία και η ακόρεστη δίψα μας για επιβεβαίωση, περικυκλωμένες από δεκάδες ανασφάλειες, καταστρέφουν τον όμορφο έρωτα, τον ανεκπλήρωτο αν θέλετε, μα πάντα έρωτα!

Κάποιες, αλλοτινές εποχές, χτυπούσε η καρδιά και το γέλιο μας ακουγόταν μίλια μακριά. Είχαμε καλοκαίρι μέσα μας. Ακόμα και τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Όλες οι εποχές, ήταν καλοκαίρι. Φταίνε οι άνθρωποι, που υποκύπτουν στη ραγισμένη πλευρά του εαυτού τους, εκείνη που αναβλύζει παρελθόν και που θρηνεί ακατάπαυστα ότι δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί μέσα τους; Φταίνε οι δύσκολες οικονομικές συγκυρίες που μαστιγώνουν ανελέητα τον αυθορμητισμό και την ανάγκη να απολαύσουμε το αυτονόητο, την αγάπη που είτε έχουμε, είτε ψάχνουμε να βρούμε;

Όταν η αγάπη λιγοστεύει, ο αυθορμητισμός παύει μέσα μας. Δίνει τη θέση του στο μικρούλη υποτιμημένο εαυτούλη μας που πάντα βγάζει την ουρά του απ΄ έξω. Η αγάπη, για να ευδοκιμήσει, χρειάζεται ένα περιβάλλον ασφάλειας, εμπιστοσύνης, αμοιβαίας αποδοχής που θα την βοηθήσει να ακμάσει, να ανθίσει και να μας περιβάλλει με το άρωμά της. Ίσως δεν κάναμε πολλά για να αποφύγουμε την καταιγίδα. Ίσως δεν πήραμε στα σοβαρά το δώρο του να ξυπνάς το πρωί και να αντικρίζεις τον ήλιο. Κάποια φίλη, λέει, πως αν είναι ποτέ να αρρωστήσει σοβαρά, θα ήθελε τουλάχιστον να μη χάσει το φως της. Και ας κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Και ας πονά. Και ας μην κουνά τα χέρια της. Μόνο να βλέπει.

Φως είναι η αγάπη και εμείς οι τροφοδότες της.



Εγώ θα ήθελα έναν Δεκέμβρη με φώτα σβηστά και ανθρώπους αναμμένους
Charles ...Bukowski


Σοφία Ασλαματζίδου
Συνεργάτης Ψυχολογικού Φάρου
http://www.psixologikosfaros.gr/article_det.asp?artid=6748

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΑΤΑΝΙΚΉ ΣΎΜΠΤΩΣΗ Ή ΘΕΊΑ ΔΊΚΗ;…ΜΙΑ ΑΠΊΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΠΙΣΤΊΑΣ!

6 σημάδια ότι το παιδί σας είναι παλιά ψυχή!!!