Τα χιλιόμετρα που έκανα αγάπη μου για σένα – Νατάσα Γκουτζικίδου



Όταν έγραψα το ?Για σένα μόνο?, το τελευταίο μου μυθιστόρημα, ανάμεσα στα άλλα, διαπραγματεύτηκα και τις σχέσεις εξ αποστάσεως. Κάποιοι θα κουνάτε ήδη το κεφάλι, γιατί ποιος δεν έχει ζήσει μία τέτοια σχέση έστω μία φορά στη ζωή του;

Οι δικοί μου ήρωες, η Βίκη και ο Μάνος, δεν έχουν απλώς μια σχέση εξ αποστάσεως, έχουν ΤΗ σχέση εξ αποστάσεως αφού εκείνη ζει στην Αθήνα και εκείνος κάπου στη Νέα Υόρκη. Θα μου πείτε, ιστορίες για να έχουμε να λέμε τις οποίες η φαντασία μιας χαζορομαντικής συγγραφέως ?έντυσε? με τα χρώματα που της άρεσαν.

Θα σας πω ένα μυστικό: κάπου, κάποτε, έζησαν πραγματικά μια Βίκη κι ένας Μάνος. Μπορεί και να τους γνωρίζετε ήδη. Να είστε εσείς και το ταίρι σας, η φίλη, η αδελφή σας, ο κολλητός σας και πάει λέγοντας και όλοι έχετε σίγουρα να διηγηθείτε μια ιστορία, η οποία συνήθως τελειώνει με χωρισμό και το ανάθεμα να πέφτει στην απόσταση.

Στοπ.

Το ίδιο πίστευα κι εγώ κάποτε, ομολογώ.
Για όλα φταίει η απόσταση.

Είναι δύσκολο εσύ να ζεις εδώ και ο άλλος στην Πάτρα, στη Ρόδο, στην Αλεξανδρούπολη ή στο Αγρίνιο.
Να θες, ρε αδελφέ, να τον δεις, να τον φιλήσεις, να κοιμηθείς μαζί του και να μην μπορείς. Να μετράς τις μέρες μέχρι να τον/ τη δεις σαν φαντάρος και αυτές να μη φεύγουν με την καμία.

Ουφ, και ξεφυσάς και σκέφτεσαι ?τι κρίμα που δεν μπορώ να πάρω το αυτοκίνητο τώρα και να πεταχτώ μέχρι παρακάτω, να του κάνω μια έκπληξη, ρε αδελφέ?.

Ξανά στοπ.

Θες να μου πεις εσύ που ρίχνεις το ανάθεμα στην απόσταση πόσες φορές το έπραξες αυτό για την αγαπημένη σου ή τον αγαπημένο σου;
Πόσες φορές πήρες το αυτοκίνητο και έτρεξες να τον βρεις;

Προφανώς, και έχει συμβεί αλλά δηλώνω βέβαιη πως πάρα πολλές άλλες φορές κοίταξες το ρολόι σου και βρήκες δικαιολογία να το αναβάλλεις τη Μεσογείων που μεσημεριάτικα έχει απίστευτη κίνηση, την Κατεχάκη που στην άνοδό της δεν περπατιέται, την Αλεξάνδρας που είναι μόνιμα μποτιλιαρισμένη.

Κι εσύ κοπελιά, τι είσαι; Ο δικηγόρος του διαβόλου, μου φώναξε κάποτε μια φίλη με την οποία έκανα ακριβώς την ίδια κουβέντα.

Εκείνη όπως καταλάβατε ήταν κατά, εγώ πάλι υπέρ.
Μεταξύ μας, θα με αποκαλούσα απλώς ειλικρινή.
Κατεβάζοντας στο μυαλό μου το αρχείο με τους φίλους και τις σχέσεις τους, κόντεψα να εκπλαγώ- παραδέχομαι- και η ίδια με το συμπέρασμα.

Είχα φίλους που η δικιά τους έμενε στο διπλανό τετράγωνο ή πέντε λεπτά μακριά με το αυτοκίνητο και βλέπονταν μία με δύο φορές την εβδομάδα και αυτό συνήθως με γκρίνια.

Φίλους που ζούσαν στο ίδιο σπίτι και καλύτερα να έμεναν χωριστά, να μην πρήζουν ο ένας τον άλλον και κατά συνέπεια, εμάς με τους καβγάδες τους.

Φίλους που είχαν σχέση εξ αποστάσεως και παρότι έλειπαν ο ένας στον άλλον, έκαναν την απόσταση να μοιάζει παιχνιδάκι.

Φίλους που είχαν σχέση εξ αποστάσεως και στην πραγματικότητα, δεν χώρισαν ποτέ πραγματικά λόγω της απόστασης.

Ελάτε, ας το παραδεχτούμε η απόσταση δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ το καθαυτό πρόβλημα. Είναι ο παράγοντας που φέρνει στην επιφάνεια το πρόβλημα πίσω από αυτό. Αν κάποιος είναι ζηλιάρης και ανασφαλής, θα είναι το ίδιο και όταν μένει στο διπλανό σου δωμάτιο. Αν κάποιος προσπαθεί να σε ελέγξει, θα προσπαθήσει ακόμα κι αν εσύ κοιμάσαι στο μπάνιο κι αυτός στο κρεβάτι. Αν δεν αντέχεις τις επικρίσεις του στα πεντακόσια χιλιόμετρα, δεν θα τις αντέξεις ούτε στο ένα. Αν πιστεύεις πως δεν σ? αγαπάει, δεν θα το πιστέψεις ούτε αν τον βλέπεις κάθε μέρα.

Στην πραγματικότητα, η απόσταση το μόνο που κάνει είναι να βγάζει πιο γρήγορα στην επιφάνεια τον κακό μας ή τον καλό μας εαυτό.

Ναι, μπορεί να είναι ξεβόλεμα ή δύσκολη η απόσταση, ιδίως σε μια εποχή που οι τσέπες μας αιμορραγούν, όμως δηλώνει αθώα και είναι.
Στα 15 μου- εντάξει, λέμε και κανένα αστείο να περάσει η ώρα- έμαθα πως οι ανθρώπινες μάσκες πέφτουν πάντα πιο γρήγορο μπροστά στο εμπόδιο.

Το βέβαιο είναι πως δεν φταίει αυτό, αλλά εσύ που πας και πέφτεις πάνω του και μάλιστα, άγαρμπα γιατί ποτέ δεν άνοιξες τα μάτια σου να δεις πως όλα ξεπερνιούνται με αληθινή διάθεση.

Προσωπικά, προτιμώ μια σχέση πολλά χιλιόμετρα μακριά με όλες τις δυσκολίες της, παρά μια που κατοικεί ελάχιστα μακριά μου και νιώθω πως για να την προσεγγίσω χρειάζομαι πράγματι διαβατήριο.
Τις σχέσεις τις φτιάχνουν οι άνθρωποι και οι προθέσεις τους.

Ακριβώς οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που τις χαλούν.

Για την Ιστορία, τραγούδι.
Από εκείνα που ζητούν αγκαλιά.
Αληθινή αγκαλιά, από εκείνες που δεν φοβούνται το μοίρασμα ονείρων και ζωών.
Κι ας αργεί λιγάκι.
Αρκεί να αξίζει τον κόπο.
Αρκεί κάποιος να την εννοεί.
Ξέρεις, να είναι από εκείνες τις σφιχτές που σημαίνουν δόσιμο.
Όχι σαν κάτι χλιαρές που κατά καιρούς έχουμε όλοι λάβει, σαν να μας χτυπούν στην πλάτη να ρευτούμε, όπως τα μωρά.
Τα αληθινά είναι εδώ, εκεί, παντού με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Αυτά αναζητάμε.

Νατάσα Γκουτζικίδου
http://www.psixologikosfaros.gr/article_det.asp?artid=6706

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΑΤΑΝΙΚΉ ΣΎΜΠΤΩΣΗ Ή ΘΕΊΑ ΔΊΚΗ;…ΜΙΑ ΑΠΊΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΠΙΣΤΊΑΣ!

270+ δωρεάν πρότυπα βιογραφικών σημειωμάτων

Θεραπεία για τον υποθυρεοειδισμό και τον υπερθυρεοειδισμό