Μην θυσιάζεις τον πατέρα για να γίνεις προπονητής





Κλασσική φιγούρα των γηπέδων. Φωνακλάς, με το πρόσωπο αναψοκοκκινισμένο, οι φλέβες πετάνε, τα χέρια σκίζουν τον αέρα δίνοντας οδηγίες προς πάσα κατεύθυνση. Γνωρίζει τους κανόνες του παιχνιδιού καλύτερα από προπονητές και διαιτητές (ειδικά από τους τελευταίους), ξέρει καλύτερα τις δυνατότητες και τα ταλέντα του γιου ή της κόρης από τον μάπα τον προπονητή ο οποίος αφήνει το βλαστάρι του στον πάγκο ενώ έχει ατόφια φλέβα χρυσού που θα καταπλήξει την οικουμένη. Είναι ο Έλληνας πατέρας προπονητής.

Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα η παραπάνω περιγραφή είναι υπερβολική και προφανώς δεν αντιστοιχεί σε όλους τους πατεράδες που έχουν αναλάβει την αθλητική προετοιμασία και εκγύμναση σε ατομικά και ομαδικά αθλήματα. Με την κρίση καλά να κρατεί ολοένα και περισσότεροι γονείς βλέπουν σε αθλητικές δραστηριότητες το κλειδί που θ’ ανοίξει τις πόρτες της επιτυχίας και της εξασφάλισης για το παιδί. Αποτέλεσμα είναι για κάθε πετυχημένο πρωταθλητή ν’ αντιστοιχούν δεκάδες περιπτώσεις παιδιών που παράτησαν ή σιχάθηκαν τ’ αθλήματα τους εξαιτίας της υπερβολικής πίεσης και των προσδοκιών.

Μην γελιόμαστε. Τα όρια μεταξύ του «θέλω το καλύτερο για το παιδί μου» και του «φορτώνω το παιδί μου με δικά μου όνειρα, φιλοδοξίες και απωθημένα» πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα για το γονιό. Δεν χρειάζεται να το κάνει συνειδητά. Πολλές φορές δεν το καταλαβαίνει καν. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Φορτώνουμε στις πλάτες του παιδιού τα δικά μας θέλω και πρέπει. Άτλαντας πρέπει να είναι το δόλιο για να βαστήξει.

Το ίδιο συμβαίνει και στον αθλητισμό. Για δεύτερη ζωή δεν ξέρω αλλά σίγουρα η παιδική ηλικία είναι μια και δεν ξαναγυρνάει. Σε μια πολύ δύσκολη εποχή με οικονομικά ζόρια και φορτωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα τα παιδιά θα έπρεπε να απολαμβάνουν τα αθλήματα τους. Να νιώσουν ότι ο σεβασμός στο παιχνίδι και τον συμπαίκτη ή τον αντίπαλο είναι σημαντικότερος από την επίτευξη της νίκης με κάθε μέσο. Να μάθουν να απολαμβάνουν το παιχνίδι το ίδιο και όχι μόνο το αποτέλεσμα.

Να είναι ωραίοι στην συμπεριφορά είτε χάνουν είτε κερδίζουν. Σε τελική ανάλυση να θυμούνται ευχάριστα τον χρόνο που πέρασαν με τον πατέρα τους παίζοντας ένα παιχνίδι παρά να σιχτιρίζουν την ώρα και την στιγμή που έμπλεξαν με τον σούπερ προπονητή αλλά τον χάλια πατέρα.

Συνεπώς αγαπητοί πατεράδες καλό είναι να θυμόμαστε ότι προπονητές καταρτισμένους θα έχει το παιδί αν θέλει ν’ ασχοληθεί. Πατέρα να το στηρίξει και να περνάει ποιοτικό χρόνο μαζί του θέλει.

Σημείωση στον εαυτό μου: Βλάκα που τα γράφεις αυτά αγχώνεσαι αν ο 16μηνος γιος σου κλωτσάει ή όχι την μπάλα. Όποτε θα σε πιάνουν τα προπονητικά σου στην μπάλα ή στο διάβασμα θυμήσου τι πατέρας θες να γίνεις και ξαναγύρνα στο γραπτό αυτό.

Τα σέβη μου.

  Λουκάς Αναγνωστόπουλος 
http://www.loveletters.gr/item/min-thysiazeis-ton-patera-gia-na-gineis-proponitis/1822.html?tmpl=component 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΑΤΑΝΙΚΉ ΣΎΜΠΤΩΣΗ Ή ΘΕΊΑ ΔΊΚΗ;…ΜΙΑ ΑΠΊΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΠΙΣΤΊΑΣ!

Πώς συνδέεται ο έρωτας με τη σχέση με τους γονείς μας;