ΓΙΝΕ Ο ΓΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ



Στη θεραπευτική σχέση ψυχοθεραπευτή – θεραπευόμενου συχνά χτίζεται μια σχέση γονιού – παιδιού. Ο θεραπευόμενος απευθύνει το πολυδιάστατο αίτημα “φρόντισε με” στον ψυχοθεραπευτή του. Αυτό μπορεί να σημαίνει:


φρόντισε με συναισθηματικά (δώσε μου την προσοχή σου, νιώσε αυτό που περνάω, μη με αφήνεις μόνο, άντεξε μαζί μου το άγχος μου, το φόβο μου, τις ενοχές μου).

φρόντισε με πρακτικά (ρώτα με τι κάνω, πώς περνάω τις μέρες μου, δώσε μου “δουλειά για το σπίτι”).
καθοδήγησε με (τι να κάνω τώρα; Πώς να αντέξω αυτό που περνάω; Πες μου πιθανούς τρόπους).
βοήθησε με να νιώσω δυνατός και έτοιμος για τον έξω κόσμο.

Αυτή η δυναμική είναι καταλυτικής σημασίας για την εξέλιξη του θεραπευόμενου. Αν δεν αισθανθεί το δίχτυ ασφαλείας που υπάρχει και δεν σπάει (δηλ. την ανθεκτική θεραπευτική σχέση), δεν θα αφεθεί. Και αν δεν αφεθεί δεν θα μπορέσει ποτέ να περάσει μέσα από τη διαδικασία της συναισθηματικής ενηλικίωσης. Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει αποδοχή του εαυτού, συνειδητοποίηση επιθυμιών και αναγκών που δεν έχουν εκπληρωθεί, αναγνώριση παγιωμένων σχημάτων συμπεριφοράς και η χρησιμότητα ύπαρξης αυτών ακόμη και όταν φαίνονται δυσλειτουργικά, επεξεργασία θεμάτων από το παρελθόν, επούλωση παλιών τραυμάτων που δεν έχουν κλείσει.

Στην πορεία αυτή ο θεραπευόμενος έχει συνοδοιπόρο τον ψυχοθεραπευτή του. Είναι ο γονιός του, η ασφάλεια του. Μαζί του θα τολμήσει να κάνει βήματα που δεν τα τολμούσε μόνος μέχρι τώρα. Θα πέσει, θα πονέσει, θα ξανασηκωθεί. Και ένα είναι σίγουρο: ο ψυχοθεραπευτής του θα είναι εκεί χωρίς να τον εγκαταλείπει. Και σιγά σιγά θα αρχίσει να νιώθει πιο σίγουρος για τον εαυτό του. Θα έχει την ευκαιρία της διορθωτικής εμπειρίας μέσα από τη θεραπευτική σχέση. Και αυτό θα τον δυναμώσει και θα θελήσει να το δοκιμάσει και στην υπόλοιπη (την “έξω”) ζωή του. Θα αρχίσει να ενηλικιώνεται. Θα νιώθει όλο και περισσότερο, ότι γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα του, για ποιο λόγο συμβαίνει και τι μπορεί να κάνει γι΄ αυτό.

Στο σημείο αυτό αρχίζει η παρουσία του ψυχοθεραπευτή να γίνεται πιο επικουρική. Ο ψυχοθεραπευτής πηγαίνει λίγο στην άκρη παρατηρώντας πάντα, πώς “περπατάει” ο πελάτης του μόνος του. Τον προσέχει από μακριά. Αν χρειαστεί ξαναβαδίζει μαζί του και μετά τον αφήνει πάλι να περπατήσει μόνος πάντα σε απόσταση ασφαλείας. Και σιγά σιγά ο πελάτης του αρχίζει να απομακρύνεται χωρίς να φοβάται. Γιατί η διορθωτική εμπειρία του με τον ψυχοθεραπευτή του έχει μάθει, ότι μπορεί και μόνος. Και τα καταφέρνει καλά.

Και κάπου εκεί ο ψυχοθεραπευτής αποχωρεί από τη ζωή του πελάτη του. Γιατί ο πελάτης του έχει καταφέρει να γίνει ο γονιός του εαυτού του.
http://www.psixologikosfaros.gr/article_det.asp?artid=6575

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΑΤΑΝΙΚΉ ΣΎΜΠΤΩΣΗ Ή ΘΕΊΑ ΔΊΚΗ;…ΜΙΑ ΑΠΊΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ΑΠΙΣΤΊΑΣ!

270+ δωρεάν πρότυπα βιογραφικών σημειωμάτων

Θεραπεία για τον υποθυρεοειδισμό και τον υπερθυρεοειδισμό